Fluxo
O fluxo é a cantidade de enerxía que atravesa unha unidade de área cada segundo.
Os astrónomos empregan o fluxo para denotar o brillo aparente dun corpo celestial. O brillo aparente defínese como a cantidade de luz recibida dunha estrela sobre a atmosfera terrestre que atravesa unha unidade de área cada segundo. Polo tanto, o brillo aparente é simplemente o fluxo que recibimos dunha estrela.
O fluxo mide a taxa de fluxo de enerxía que atravesa cada cm2 (ou calquera unidade de área) da superficie dun obxecto cada segundo. O fluxo detectado depende da distancia á fonte que irradia a enerxía. Isto é así porque a enerxía se ten que estender por un volume de espazo antes de chegarnos a nós. Asumamos que temos un globo imaxinario que rodea unha estrela. Cada punto do globo representa unha unidade de enerxía emitida pola estrela. Inicialmente, os puntos nunha área dun cm2 están próximos os uns dos outros e o fluxo (a enerxía emitida por centímetro cadrado por segundo) é alta. A unha distancia d, o volume e a área superficial do globo aumentaron ocasionando que os puntos se espallen. En consecuencia, o número de puntos (ou enerxía) existentes nun cm2 diminuíu, como ilustra a Figura 1.
Figura 1
O fluxo é inversamente proporcional á distancia nunha relación simple r2. Polo tanto, se a distancia se duplica, recibimos 1/22 ou 1/4 do fluxo orixinal. Desde un punto de vista fundamental, o fluxo é a luminosidade por unidade de área:
onde (4 * π * R2) é a área de superficie dunha esfera (ou globo!) cun raio R. O fluxo mídese en watios/m2/s ou, como empregan normalmente os astrónomos: Ergs/cm2/s. Por exemplo, a luminosidade do Sol é L = 3,90*10^26 W. É dicir, nun segundo o Sol irradia 3,90 * 1026 xulios de enerxía ao espazo. Polo tanto, o fluxo que recibimos atravesando un centímetro cadrado do Sol a unha distancia dunha UA (1,496 * 1013 cm) é: